یکی از معضلات مهم شهرنشینی روند رو به رشد، تولید زباله می باشد. جهت رفع این معضل باید چاره ای اندیشیده و با استفاده از روش های مناسب نسبت به برگشت این مواد به چرخه تولید اقدام نمود، در غیر اینصورت در آینده ای نه چندان دور با مشکلات زیست محیطی مواجه خواهیم شد. در حال حاضر در شهر تهران روزانه حدود 7500 تن و سالیانه حدود 2/7 میلیون تن زباله تولید می شود که در این میزان زباله با توجه به آنالیز انجام شده حدود 70%- 75% مواد آلی قابل کمپوست (پسماند تر) و20%- 25% مواد خشک قابل بازیافت و5%- 10% سایر مواد زاید وجود دارد. در صورت جداسازی این مواد در مبدا کمک شایانی در بازیافت و دفع بهداشتی آن نموده و از آلودگی محیط زیست و از بین رفتن سرمایه های ملی جلوگیری می نماییم، هم چنین آمارها نشان می دهد که در سال 85  میانگین درصد تفکیک پسماندهای خشک از زباله خانگی در سطح مناطق حدود 5.5 درصد بوده که با عنایت به ترکیب این زباله ها، حدود 80 درصد آن ها قابلیت فروش و بازیافت را داشته و حدود 20% از این زباله های خشک را مواد دفنی، غیر قابل فروش و بازیافت شامل میشود (مواد غیر قابل فروش و بازیافت شامل مواد بسته بندی مانند تتراپک، جلد پفک، بستنی، بیسکویت و یا سلفون ها و غیره).

مهم ترین اقدامات سازمان مدیریت پسماند در امر جمع آوری پسماندهای خشک شهر تهران عبارت است از:

- ساماندهی عوامل بازیافت سنتی با استفاده از پیمانکاران بازیافت

- استفاده از خودروهای خدمات شهری جهت جمع آوری زباله خشک در روز

- استفاده از خودروهای 2 مخزنه جهت جمع‌آوری هم زمان پسماندهای تر و خشک

- استفاده از خودروهای خدمات شهری جهت جمع آوری زباله های  خشک در شب

- تجهیز و تکمیل ادارات بازیافت در مناطق 22 گانه

احداث و تجهیز غرفه های خرید پسماندهای خشک کارشناسان این سازمان را بر آن داشت که دستورالعمل اجرای طرح تفکیک در مبداء را بصورت دفترچه نظام فنی و اجرایی تدوین نمایند و در دی ماه سال 1383 به مناطق ابلاغ تا در قالب آن نسبت به جمع آوری پسماند خشک توسط پیمان کاران بازیافت اقدام نمایند. در حال حاضر جمع آوری پسماند خشک در مناطق توسط پیمانکاران بازیافت با نظارت مستقیم ادارات بازیافت مناطق و نظارت عالی سازمان انجام میگیرد. عملکرد نامطلوب این پیمانکاران به دلیل پایبندی آن ها به روش های سنتی و قدیمی و عدم توانائی آن ها برای اجرای روش های جدید همراه با خرید ماشین آلات و تجهیزات مربوطه، سازمان را برآن داشت تا راساً در یکی از مناطق شهرداری، این طرح را به عنوان پایلوت اجرا نماید و پس از جمع آوری اطلاعات دقیق و صحیح و آنالیز نتایج به دست آمده، روش جدید جمع آوری پسماند های خشک را در قالب نظام نامه جدید در سال 86 در سایر مناطق گسترش دهد.در حال حاضر جمع آوری پسماندهای خشک توسط ناوگان جمع آوری شامل واحدهای سیار پیمانکاران بازیافت مناطق (موتور سه چرخ – وانت و کامیونت تیپ) صورت می پذیرد. همچنین استقرار غرفه های بازیافت در سطح محلات نواحی مناطق شهرداری نیز از دیگر سیستم های جمع آوری و دریافت پسماندهای خشک می باشد که در حال انجام می باشد.

برای نیل به اهداف طرح بایستی؛ تکمیل، بهینه سازی و تجهیز ایستگاه های بازیافت، خرید ماشین آلات پردازش و بارگیری و ملزومات اداری، تهیه و نصب غرفه‌های دریافت و جمع آوری پسماندهای خشک در مناطق، آموزش چهره به چهره، طرح جمع آوری پسماندهای ساختمانی و عمرانی، ساخت و تجهیز غرفه های خرید پسماندهای خشک، خرید و نصب دستگاه خرد کن چوب و سرشاخه انجام گیرد. در ادامه به تشریح و توجیهات هر یک از فعالیت های نامبرده اقدام خواهد شد.

از طرفی بررسی های صورت گرفته از فعالیت های فعلی طرح تفکیک در مبداء طبق نظام فنی و اجرایی نشان می دهد که اهم هزینه های مرتبط صورت گرفته (با احتساب 10 درصد جداسازی پسماند خشک از زباله) شامل: آموزش و تبلیغات، جمع آوری پسماند خشک، ذخیره سازی موقت پسماند خشک و راهبری ایستگاه بازیافت می باشد و بیشترین مورد هزینه در سیستم جمع آوری طبق نظام فنی و اجرایی مربوط به کرایه خودرو – حقوق پرسنل و راننده می باشد. (حدود 40 درصد از کل هزینه ها)

در حال حاضر روش های جمع آوری متعددی، توجه بسیاری از مدیران و برنامه ریزان را به خود جلب نموده است. از جمله این روش ها، جمع اوری از طریق مراکز خرید پسماندهای قابل بازیافت می باشد. این مراکز که از طریق ایجاد انگیزه مالی در شهروندان به جمع آوری پسماندهای قابل بازیافت می پردازند، در شرایط کنونی جایگاه ویژه ایی را در جوامع مختلف در سراسر دنیا به خود اختصاص داده اند.

بطور کلی می توان سیستم های جمع آوری در شهر تهران بر اساس نوع و نحوه جمع آوری به شیوه های زیر می باشد:

1- سیستم های جمع آوری کنار خیابانی

2- سیستم های جمع آوری در محل های دور ریز و معین

3- سیستم های جمع آوری ودیعه ای (خرید)

4- سیستم های جمع آوری مربوط به ماشین های خریدار